Στα 5 μέτρα μπρος μου η πίστα περιμένει βαρύ ζεϊμπέκικο και εσύ κοντά μου ξένη,

για σένα μάθε το πως φέρνω αυτή τη βόλτα,

για σένα πνίγομαι στη ζάλη στον ιδρώτα,

για σένα χάνομαι στη νύχτα του Σαββάτου

και το ζεϊμπέκικο στο γύρο του θανάτου…

Τώρα που φεύγεις από εμένα και σε χάνω
ένα σου λέω, μην αλλάξεις ουρανό
σημάδια άφηνε στα σύννεφα επάνω,
γιατί δεν πρέπει να χαθούμε εμείς οι δυο.

Δώσε μου λιγάκι ουρανό,
πάρε με μαζί στο πέταγμα σου,
μάθε με και εμένα να πετώ,
να μην έχω ανάγκη τα φτερά σου.

”Κάποιο βράδυ μου χες πει πως πρέπει να γεννήθηκα για σένα, μόνο για σένα”.

Κάποιο βράδυ σου ΄χα πει… και έμεινα εδώ…. να μην φοβηθείς….

να μην μείνεις μόνη σου και εγώ στο τίποτα…

Πως γίνεται να πληγωθείς όταν δεν έχεις δώσει τίποτα;… Απλά, υποκρίνεσαι..

Με κοιτάς στα μάτια με κοιτάς… Τι ζητάς…

Πες μου πως κοντά μου θες να ρθείς για λίγο…

Πες μου όσα ψέματα τολμάς… μόνο μην μου πεις πως μ’ αγαπάς…

Μου σπάτε τα νεύρα, δεν νιώθετε τίποτα…

Τελικά δεν αξίζεις τίποτα
κι έδωσα πάρα πολλά
σαν συνήθεια παλιά σε ξεπέρασα
και τώρα είμαι καλά

Τελικά δεν αξίζεις τίποτα…
κι έχασα τόσο καιρό
να γυρίσω ξανά αποκλείεται
δεν θέλω και δεν μπορώ

Διάλεξες λάθος τρόπο να ζεις
και πληρώνεσαι γι΄αυτό
μην επιμένεις σ΄όλους να λες
οτι έφταιξα εγώ
δικαιολογίες μη ψάχνεις να βρεις
γιατί δεν έχεις λόγο τιμής
νιώθω ψέματα πάλι θα πεις…

Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα… Ναι καλά, κάτι μας είπες τώρα… Εδώ δεν καταλαβαίνετε τα πεζά… θα καταλάβετε τα ποιητικά?

Ποτέ μου δε φοβήθηκα να ψάξω την αλήθεια
ήρθα, σε πλησίασα, σου ζήτησα βοήθεια
έκλεισες τις πόρτες σου εσύ
κάποτε ενώσαμε, για πάντα τις ζωές μας
ορκισμένοι αντίπαλοι το αύριο και το χθες μας
μια στιγμή αγάπης δεν αρκεί

Απάντησέ μου, αν είμαι εγώ κάτι για σένα
απάντησέ μου, για μια φορά έξω απ’ τα δόντια μίλησέ μου
να καταλάβω αν έχεις μέσα σου καρδιά
Απάντησέ μου πώς όλα γίνανε καπνός
απάντησέ μου ό,τι κι αν ένιωσα δεν άλλαξα ποτέ μου
πώς το κατάφερες εσύ σε μια βραδιά…

Εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους,
τους δήθεν, τους μεγάλους
που τάχα σ’ αγαπάνε…
Εγώ δεν είμαι σαν εκείνους
που κάνουνε τους φίλους
και πίσω σου γελάνε…

Γιατί εγώ σ’ αγαπώ και το φωνάζω
και να ξέρεις δεν αλλάζω
έτσι ήμουν και έτσι θα’ μαι..
Γιατί εγώ σ’ αγαπώ σαν τη ζωή μου
και αν δεν είσαι εδώ μαζί μου
σαν μικρό παιδί φοβάμαι…

Δεν θα ρίξω κι άλλο κλάμα
να γελάς εσύ κρυφά,
δε θα πω “χαράς το πράγμα”
που μου κλέβεις τη χαρά

Δε θα σε δικαιολογήσω
στην καρδιά δεν θα κρυφτώ,
και το δρόμο θα σου δείξω
που δε θα ‘χει γυρισμό

Μες στο δάκρυ δεν θα κρύψω
ενοχές κι εγωισμό
και το δρόμο θα σου δείξω
που δε θα ‘χει γυρισμό

Κι αφού βάνω σε μια τάξη τ’ ασυμμάζευτα
θα σου πω αν είσ’ εντάξει τώρα μάζευ’ τα,
κι αν κρατάς το χαρακτήρα τον αλύγιστο
παρ’ το δρόμο που σου πρέπει τον αγύριστο…

Σ’εκδικήθηκα
Ούτε μια φορά απόψε δεν σε θυμήθηκα
Τ’όνομα σου να το συλλαβίσω αρνήθηκα όπως παλιά
Σ’εκδικήθηκα
Και τα φώτα έσβησα μα δε φοβήθηκα
Ούτε με το μαξιλάρι σου κοιμήθηκα αγκαλιά

Δεν έχω τίποτα να θυμάμαι, τίποτα να μισώ,
τίποτα ν’αγαπάω, για τίποτα να ζω
Σ’εκδικήθηκα τον εαυτό μου σκότωσα μα σ’εκδικήθηκα
τον εαυτό μου σκότωσα μα σ’εκδικήθηκα

Σ’εκδικήθηκα
Ούτε πάνω απ’το τηλέφωνο δεν στίθηκα
Ούτε από τα συγγνώμη σου κρατήθηκα,
λόγια φτηνά

Σ’εκδικήθηκα
Δεν μου λείπει τώρα ότι κι αν στερήθηκα
Για όσα έχασα για πάντα δε λυπήθηκα,
ειλικρινά

Δεν έχω τίποτα να θυμάμαι, τίποτα να μισώ,
τίποτα ν’ αγαπάω, για τίποτα να ζω
Σ’ εκδικήθηκα τον εαυτό μου σκότωσα μα σ’ εκδικήθηκα
τον εαυτό μου σκότωσα μα σ’εκδικήθηκα
Κι από τις στάχτες μου εγώ ξαναγεννήθηκα…