Πριν σε γνωρίσω…

Ότι δεν έδωσες, δώστο σε μένανε
και ότι δεν έδωσα το΄χω για σένανε
Νύχτες ατέλειωτες εγώ περίμενα
κοίτα να μη βρεθείς στα κακώς κείμενα…

Η κοινή μας πορεία προς… το ανέφικτο, το απροσδόκητο, το ιδεατό…

Ο Έρωτας δεν γνωρίζει λογικές σκέψεις…

έρχεται και σου χτυπά τη πόρτα χωρίς να ρωτήσει αν θέλεις να τον δεχθείς…

Προσπαθείτε στις σχέσεις σας [κάθε είδους...] να στηρίζεστε σε αληθινά,

αγνά αισθήματα και όχι στην επιτήδευση και τα στιγμιαία “θέλω”…

Ας ταξιδέψουμε για λίγο στα άδυτα της ψυχής μας…

πέρα από το ορατό, το “πρόστυχο”…

ας μπούμε βαθιά μέσα μας, στη ψυχή και τη καρδιά μας…

Άλλωστε η ποίηση δεν έχει όρια, όπως και η ζωή…

Θα θυμάμαι με τον ήλιο το πρωί
Πως ήσουν κάποτε για μένα της μέρας το φως
Θα θυμάμαι με τον ήχο της βροχής
Πως όταν έφυγες μια μέρα έκλαψε κι ο ουρανός
Μη ρωτάς λοιπόν για μένα
Μη γυρνάς στα περασμένα
Εγώ για σένα

Κι αν τραγούδια θα γράψω
Κι αν Θάλασσες κλάψω για σένα
Πίσω δε θα γυρίσω, φιλιά να ζητήσω
Χαμένα

Να μ’ αγαπάς να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά…

Να με κρατάς αγκαλιά στιχτά

γιατί μου πήρε πολλά το 7 εκτός κι αν είπα το έλα εγώ σε αυτά…

Μακάρι να είναι η καρδιά μου ρόδι τρυφερό,

να στο χαρίσω να στάζει η αγάπη ένα σωρό…

Τα χρόνια φεύγουν γοργά περνούν…

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά…

Όταν ο ήλιος και η σελήνη συναντήθηκαν για πρώτη φορά,

ερωτεύτηκαν με τη πρώτη ματιά και ξεκίνησε μια μεγάλη αγάπη…

Μα δεν μπορώ ν’ αγγίξω τα όνειρα σου με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω…

Όταν ο ήλιος πάψει ν’ ανατείλει.. ίσως τότε να πάψω να της λέω πως την αγαπώ…

Περπατάς στα σύννεφα εσύ με τους αγγέλους και σου χαρίζω της αγάπης τα φτερά…

Ένα μονόγραμμα… χιλιάδες αισθήματα…

Είναι νωρίς για σένα και για μένα… Μ’ ακούς;… Είμαι εγώ μ΄ακούς; …

Επειδή η λογική τελειώνει εκεί που αρχίζεις εσύ…

Επειδή χαράζεις καινούριες πληγές στο κορμί μου

και γίνεσαι εσύ η ψυχή μου…

και επειδή υπάρχουν τόσες χιλιάδες επειδή…

και μόνο στα χέρια σου νιώθω ατόφιος εγώ…

Δεν είναι κρίμα να μένουμε μόνοι μας; Γιατί υψώνετε τείχη;

Σβήσε το φως σβήσ’ τα παλιά σβήσε κι εμένα
και άντε να φτιάξεις μιαν αγάπη απ’ την αρχή
είν’ τα βουνά στη μοναξιά συνηθισμένα
κι αντέχουν πάντα στο χιονιά και στη βροχή

Εγώ σε δέχτηκα με όλες σου τις πράξεις
δεν είν’ ο έρωτας παιδί της λογικής
όπου κι αν πας όπου βρεθείς όπου κι αν ψάξεις
τόση αγάπη πες μου πού θα ξαναβρείς…

Να το πιστέψω δεν μπορώ, εκεί που νομίζω πως χάνομαι

εσένα αγάπη μου αισθάνομαι

και νιώθω ξανώ πως υπάρχω για σένα πως ζω…

Καμμιά δεν μοιάζει με σένα μάτια μου…

Είσαι το δάκρυ που καίει στα μάτια μου

Είσαι αλήθεια το φως στα σκοτάδια μου…

Γιατί… Όλα σε θυμίζουν απλά και αγαπημένα…

πράγματα δικά σου καθημερινά, σαν να περιμένουν κι αυτά μαζί μ’ εμένα

ν΄άρθεις κι ας χαράξει για στερνή φορά…

Όλη μας η αγάπη τη κάμαρα γεμίζει, σαν ένα τραγούδι που λέγαμε κι οι δυο,

πρόσωπα και λόγια και το όνειρο που τρίζει, σαν θα ξημερώσει τι θα ΄ναι αληθινό…

Περιδιαβαίνοντας τους δρόμους της ψυχής μου…

Κάθομαι κοντά σου, δυο μάτια όμορφα…

Όταν αρχίσουν όλα ψεύτικα και αληθινά…

πρέπει μακριά να φύγω, μνήμες κρατώ σφιχτά…

Όλα δεν φωτίζουν άστρα στον ουρανό,

λόγια που ορκίζουν, μάτια που δεν θα δω…

Έλα ξάπλωσε
αστέρια κάρφωσε η νύχτα σειρά
κλείσ ‘τα μάτια κι αφήσου απλά
να σε παν’ τα όνειρά σου

Γέλα λίγο
για σένα ανοίγω ζωή κι αγκαλιά
σβήσ’ τα δάκρυα κι άκου απλά
τι σου λέει η καρδιά σου

Πέφτει τ’ αστέρι μας
κάνε μια ευχή
ελεύθερη να ‘ναι η ψυχή μας
κι ό,τι περάσαμε πριν στη ζωή
να’ ναι η κρυφή δύναμή μας…